Αξιοσημείωτη είναι αυτή η στατιστική που βρήκα.

Βλέπετε πως οι Αριστεροί μάλλον αποτελούν μεγαλύτερο κίνδυνο για τις πολιτισμένες αξίες μας απ’ ότι οι τρομοκράτες. Οι Αριστεροί ενεργούν στο παρασκήνιο, περνώντας αντι-προοδευτικούς νόμους που συγκεκριμένα στην Ελλάδα ευνοούν μια κοινωνία τεμπέληδων και που δεν ξεβολεύουν συντεχνίες. Θέλουν να αφοπλίσουν το στρατό, πολεμούν τη θρησκευτική πίστη και να επιτρέψουν την ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών. Δεν πιστεύουν ότι ο Δυτικός κόσμος – εντάξει, παρά τα πολλά προβλήματά του – είναι ο πιο πολιτισμένος, ο πιο ελεύθερος κι ο πιο δημοκρατικός κόσμος που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα μέχρι τώρα. Δεν πιστεύουν στη χρησιμότητα του καπιταλισμού. Είναι ο μεγαλύτερος τρόμος για τη Δύση κυρίως λόγω της επιρροής τους στην πολιτική σκηνή και στην κοινή γνώμη.

Στην εποχή του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, όταν πολεμούμε τους τρομοκράτες ας μην ξεχνούμε και τον κίνδυνο εκ των έσω.

Πρέπει να βγούμε στους δρόμους και να δώσουμε το μήνυμα ότι δε μπορούμε ν’ αφήσουμε την Αριστερά να μας διαφεντεύει άλλο.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνουνε την αναγκαιότητα μιας κοινωνίας επιτήρησης. Κλαψουρίζουν συνεχώς για πολιτικές ελευθερίες κι άλλα τέτοια πράγματα που λίγη σημασία έχουν αν βρεθείς κομματιασμένος από βόμβα ισλαμιστή τρομοκράτη. Η Δύση, που αποτελείται από σοβαρές χώρες, το έχει καταλάβει εδώ και καιρό, εκτός από ορισμένους μπαμπουΐνους που κλαψουρίζουν και κει.

Είμαι της άποψης ότι “αν δεν έχεις κάτι να κρύψεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς”.

Κατά συνέπεια, όσοι αντιτίθενται στην εγκατάσταση καμερών, της παρακολούθησης των τηλεφώνων και των e-mail τους, του ανοίγματος της αλληλογραφίας τους, παρακολούθησης της κίνησης του τραπεζικού τους λογαριασμού, έρευνας σωματικής κοιλότητας στα αεροδρόμια και υποχρεωτικής κατοχής αστυνομικής ταυτότητας, έχουν κάτι να κρύψουν. Τέτοιοι άνθρωποι βάζουν την ευδαιμονία των υπολοίπων σε κίνδυνο και η κυβέρνηση πρέπει να τους αντιμετωπίσει χωρίς να φορά γάντια.

Δυστυχώς η Ευρώπη αργεί να πιάσει το νόημα κι εύχομαι κάποια στιγμή να ξυπνήσει. Αντίθετα, στην Αμερική κατάλαβαν τι παίζεται και ψήφισαν νόμο που επιτρέπει στη κυβέρνηση να απαγάγει οποιονδήποτε θελήσει, ακόμη και Αμερικανό πολίτη, και να τον φυλακίσει επ’ αόριστον (βλέπε διά παντός, μέχρι να ασπρίσουν τα μαλλιά του) χωρίς να μάθουν οι δικοί του ποτέ τίποτα. Απλώς μια μέρα θα “εξαφανιστεί” από το χάρτη. Επιτέλους θα τελειώσουν αυτές οι ασχολίες με τα διαδικαστικά θέματα, εφευρέσεις των αριστερών, όλες αυτές οι νομικές ασημαντότητες που δε βοηθούν τις αντιτρομοκρατικές αρχές να κάνουν τη δουλειά τους γρήγορα κι εύκολα, συνεπώς ρισκάροντας να συμβεί μια ακόμη 11η Σεπτεμβρίου. Ναι, θα την πληρώσουν και αθώοι αλλά η ασφάλεια έχει κι ένα τίμημα. Έχουμε πόλεμο. Στον πόλεμο γίνονται και μαλακίες, δυστυχώς.

Χαίρομαι που επιτέλους υπάρχει τουλάχιστον μία Δυτική κυβέρνηση που μπορεί να συλλαμβάνει υπόπτους χωρίς κατηγορία και να τους “ανακρίνει” με “εναλλακτικές μεθόδους”. Οτιδήποτε λιγότερο είναι για αδερφές. Οτιδήποτε λιγότερο δηλώνει αδυναμία να αντιμετωπίσουμε τις απειλές της τρομοκρατίας. Κανένας δεν κάνει μαλακίες με το Δυτικό Πολιτισμό και ζει για να το πει αλλού.

Λυπήθηκα που έμαθα ότι ο Μπλαιρ δεν κατάφερε να περάσει το νομοσχέδιο για την κατακράτηση υπόπτων για τρομοκρατία μέχρι και 90 μέρες και παρέμεινε στις 28. 28 μέρες δεν είναι αρκετές, ίσως ούτε κι 90. Ελπίζω να το ξανασκεφτούν.

Πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη στους ηγέτες μας. Όλα γίνονται για την ελευθερία μας.

Όταν περαστούν όλα τα μέτρα επιτήρησης που ετοιμάζουν θα πρέπει να προχωρήσουν ακόμα παραπέρα: Κοριός σε ΚΑΘΕ τηλέφωνο, καταγραφή ΚΑΘΕ διαπροσωπικής σχέσης. Οι κάμερες στους δρόμους δε φτάνουν, πρέπει να εγκατασταθούν και σ’ όλα τα σπίτια, σε κάθε δωμάτιο. Όλες οι κάμερες στα σπίτια θα πρέπει να είναι εγκεκριμένες από την κυβέρνηση.

Έτσι κανένας τρομοκράτης δε θα μπορεί να σχεδιάσει επίθεση γιατί θα είναι συνεχώς υπό επιτήρηση.

Δωμάτιο χωρίς κάμερα θα συνιστά παρανομία. Αν αφαιρέσεις κάμερα από το δωμάτιο, η κυβέρνηση θα σε “εξαφανίζει”.

Δεν έχω κάτι να κρύψω άρα δεν έχω κάτι να φοβηθώ. Φοβάσαι, άρα έχεις κάτι να κρύψεις. Αν δεν είσαι τρομοκράτης, δε θα έχεις και πρόβλημα να σου βάλουμε κάμερες στο σπίτι σου.

Μια τρανή νίκη στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.

Όποιος δεν τεμπελιάζει γνωρίζει ότι τα αγαθά κόποις κτώνται. Δουλεύοντας σκληρά εκπληρώνει τα όνειρά του και διαμένει στα δεξιά.

Οι υπόλοιποι διαμένουν στ’ αριστερά.

Οι αριστεροί είναι αυτοί που θέλουν να αποδίδουν τη μιζέρια τους πάντα σε κάποιον άλλο’ στο κράτος, την κοινωνία, το “σύστημα”, ποτέ στον εαυτό τους. Έτσι αποποιούνται κάθε ευθύνη που οι ίδιοι έχουν για την κατάστασή τους. Για την καρμοιριά φταίει πάντα ο πλούσιος που τον απομυζεί, για τους πολέμους φταίει ο Μπούς κ.α. Έτσι βολεύονται με το σκεπτικό “ούτως ή άλλως δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το αλλάξουμε” και συνεχίζουν να τεμπελιάζουν μην προσπαθώντας κάθε μέρα για το καλύτερο.

Ε, σου έχω νέα.

Για τη κατάστασή σου φταις κυρίως εσύ.

Εσύ τα προκαλείς όλα, γι αυτό σήκω πάνω, πάψε να παραπονιέσαι και ξεκίνα να δουλεύεις. Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Εμείς που μένουμε σε σπίτια παρόμοια μ’ αυτά στα δεξιά της φωτογραφίας από χαμηλά ξεκινήσαμε, αλλά αντί να φωνασκούμε αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της ζωής μας με ψυχραιμία, ωριμότητα και ανάληψη προσωπικών ευθυνών.

Το “Rendition” έχει ως υπόθεση μια απαγωγή που κάνει η CIA. Το θύμα είναι ένας αθώος Αιγύπτιος τον οποίο η αμερικανική κυβέρνηση φυλακίζει και βασανιζει για να αποσπάσει πληροφορίες. Η Αμερικανίδα γυναίκα του κι ένας αναλυτής της CIA τον αναζητούν.

Η άλλη ταινία είναι με κάτι Αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ που ακοτώνουν Ιρακινούς πολίτες και βιάζουν γυναίκες. Δε θυμάμαι πώς τη λένε. Νομίζω Redacted.

Δεν καταλαβαίνω το νόημα σε τέτοιες ταινίες. Κακοί Αμερικάνοι-καλοί Μουσουλμάνοι. Στο 2ο ΠΠ, η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε απαγορέψει την παραγωγή ταινιών που παρουσιάζουν τους Αμερικάνους ως “κακούς”. Και για καλό λόγο: να μην πληγεί το ηθικό των πολιτών που υποστήριζαν με θέρμη τη χώρα τους ενάντια στην απειλή του ναζισμού. Στον πόλεμο του Βιετνάμ, οι ταινίες που εκθίαζαν το ηθικό των Αμερικανών στρατιωτών έκαναν θραύση.

Τότε οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε πόλεμο. Και τώρα, πάλι βρίσκονται σε πόλεμο.

Γιατί λοιπόν αυτό το αντιαμερικανικό μένος από το Χόλυγουντ;

Οι ταινίες αυτές πλήττουν την εικόνα των ΗΠΑ εντός και εκτός της χώρας τη στιγμή που ψάχνει για συμμάχους στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Πρέπει να πάρουμε το μέρος της γιατί δεν μπορεί να διεξάγει αυτό τον πόλεμο μόνη της. Η τρομοκρατία μας αφορά όλους . Και οι ΗΠΑ έχουν την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη και τις χρειαζόμαστε.

Βρισκόμαστε σε πόλεμο. Σε πολέμους είθισται η ελευθερία λόγου κι άλλες πολιτικές ελευθερίες περιορίζονται. Έτσι συμβαίνει στους πολέμους, γιατί αυτές τις ελευθερίες τις χρησιμοποιεί και ο εχθρός. Ο Αβραάμ Λίνκολν κατήργησε το habeas corpus όσο η χώρα ήταν σε πόλεμο κι αυτό δούλεψε μια χαρά. Γι αυτό μην έρθει κανένας και πει “έχουμε ελευθερία λόγου, εξ’ ού ταινίες σαν το Rendition”. Δεν έχουμε ελευθερία λόγου, έχουμε πόλεμο.

Ναι, κάποιοι αθώοι άνθρωποι φυλακίζονται και στέλνονται για βασανιστήρια εκτός ΗΠΑ. Αυτά συμβαίνουν στους πολέμους. Αθώοι πληρώνουν το τίμημα της ασφάλειας καμιά φορά. Κανείς όμως από τους αντιαμερικάνους δεν απαντά στην ερώτηση “αλλά πόσες ζωές σώθηκαν επειδή ακριβώς οι ΗΠΑ ακολουθούν τέτοιες πρακτικές;”. Θυμάστε το σχέδιο ανατίναξης αεροπλάνων πάνω από τον Ατλαντικό; Μάθαμε πώς οι μυστικές υπηρεσίες έμαθαν γι αυτό και το πρόλαβαν πριν γίνει το κακό; Ίσως με μεθόδους που τα συντάγματά μας δε θέλουν να χρησιμοποιούμε.

Κι όσο για τη συμπεριφορά κάποιων Αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ: σύμφωνοι, υπάρχει μια μικρή μερίδα στρατιωτών που σκοτώναι και βιάζει αθώους πολίτες. Αυτό δε σημαίνει ότι το 95% των Αμερικανών στο Ιράκ δεν είναι σοβαροί άνθρωποι που έχουν αναλάβει την πανδύσκολη αποστολή να φέρουν τη δημοκρατία σε μια χώρα διαλυμένη από ένα απάνθρωπο καθεστώς. Αλλά ακόμα κι αν γίνονται βιασμοί και φόνοι, γιατί πρέπει να γυριστούν ταινίες για το 5% των στρατιωτών που παρεκτρέπονται; Αυτά τα αισθήματα δυσπιστίας που καλλιεργεί η αριστερή προπαγάνδα θα έχουν αρνητικό κόστος για όλους μας και στρώνουν το δρόμο των ισλαμιστών τρομοκρατών προς τη νίκη. Η μόνη μας ελπίδα να τους νικήσουμε είναι να είμαστε ενωμένοι, να στηρίξουμε τις ΗΠΑ.

Αλλά έλα που υπάρχει ήδη μεγάλο αντιαμερικανικό αίσθημα στην υφήλιο, άρα μερικοί παραγωγοί του χόλυγουντ θα βγάλουν καλά λεφτά. Έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι μακροπρόθεσμα βοηθούν τον ισλαμισμό να πάρει κι άλλες ζωές. Μερικοί δε λογαριάζουν τίποτα μπροστά στο κέρδος.

Μερικοί αριστεροί εξεγέρθηκαν όταν έμαθαν ότι έγινε διάσκεψη στο Λονδίνο για την κατανομή των πετρελαίων του Ιράκ μετά την εισβολή και ότι η εξουσία δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα πια και ότι η εισβολή στο Ιράκ έγινε για το πετρέλαιο. Γιατί; Πώς καταφέραμε και πειστήκαμε ότι ο “πόλεμος για τα πετρέλαια” είναι Κακό Πράγμα;

Καθόλη τη ιστορία της ανθρωπότητας γίνονταν πόλεμοι για την απόκτηση πρώτων υλών. Και το πετρέλαιο είναι μια μορφή καύσιμης ύλης σε μεγάλη ζήτηση και το χρειαζόμαστε για πολλά πράγματα και πέραν της ενέργειας (όπως την κατασκευή πλαστικών). Χωρίς πετρέλαιο οι κοινωνίες μας θα οδηγηθούν στο θάνατο μιας και όλη η οικονομία μας βασίζεται σ’ αυτό. Καλύτερα πόλεμος λοιπόν, να χαθούν μόνο μερικές χιλιάδες ζωές παρά να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια και να πεθάνουν εκατομμύρια. Ακόμα προτιμότερο αυτές οι ζωές που θα χαθούν να είναι Ιρακινές, Ιρανικές ή οτιδήποτε άλλο εκεί κάτω, παρά Ευρωπαϊκές ή Αμερικανικές. Κάποιος πρέπει να φάει τη σκόνη κι αυτός ο κάποιος είναι είτε εμείς είτε αυτοί. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα τουλάχιστον στην περίπτωση Μέση Ανατολή. Αν η Μέση Ανατολή δεν είχε πετρέλαιο θα νοιαζόμασταν γι’ αυτή όσο νοιαζόμαστε για την Αφρική ή τη Λατινική Αμερική.

Γιατί λοιπόν οι παπαροαριστεροί δεν καταλαβαίνουν απλά μαθηματικά; Νομίζω ότι μπορώ να δώσω μια εξήγηση. Λένε λοιπόν αυτοί οι παπαρολόγοι ότι δεν είναι το πετρέλαιο καθεαυτό που χρειαζόμαστε, αλλά ότι οι πετρελαιάδες βρήκαν τρόπο να γίνουν ακόμα πλουσιότεροι και ν’ αυξήσουν τα ήδη υπέρογκα κέρδη τους. Αυτό δεν αποδεικνύεται από πουθενά. Αντίθετα, είναι τέτοια η οικονομία των ΗΠΑ που χρειάζεται περισσότερο πετρέλαιο κάθε έτος, δηλαδή περισσότερους πολέμους. Είναι λίγο δύσκολο να συνεχίσουν οι ΗΠΑ (God Bless Her) να είναι ο φάρος δημοκρατίας που είναι αν δε μπορούν πια να βάλουν μπροστά τα αυτοκίνητά τους.

Φυσικά οι ΗΠΑ και το ΗΒ δεν πήγαν στο Ιράν μόνο για το πετρέλαιο. Υπήρχε και το θέμα WMD και η απειλή που ο Σαντάμ συνιστούσε για τον πολιτισμένο κόσμο. Αλλά τι πρόβλημα υπήρχε να υπεισέλθει και η οικονομική συνιστώσα στο εγχείρημα αυτό;

Στην Ευρώπη είμαστε πολύ politically correct για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα γι’ αυτό που είναι. Στις ΗΠΑ οι “συντηρητικοί” δε φοβούνται να βγουν στην τηλεόραση και να πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους, εδώ ακόμη στρουθοκαμηλίζουμε και δυστυχώς ακόμη θα στρουθοκαμηλίζουμε μέχρι να είναι πια αργά.

Κάποιοι μας χαρακτηρίζουν τρομοκράτες επειδή με την εισβολή στο Ιράκ πέθαναν 70000 πολίτες. Κακώς πέθαναν, αλλά δε γινόταν αλλιώς. Όλοι οι πόλεμοι έχουν απώλειες σε αμάχους, πάντα έτσι γινόταν. Η ελευθερία δεν είναι δωρεάν. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου μη νομίζετε ότι μπορείτε να θεωρείτε την ελευθερία σας δεδομένη. Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι κάποιος που φοβάται να πάει να φάει έξω για να μη του σκάσει καμιά βόμβα;

“Μόνο δύο ισχυρές δυνάμεις προσφέρθηκαν να πεθάνουν για σας, ο Ιησούς Χριστός και οι στρατιώτες του Αμερικάνικου Στρατού. Ο ένας για τη ψυχή σας, ο άλλος για την ελευθερία σας.”

Εκ πρώτης όψεως φαντάζει ασύμφορο να βομβαρδίσουμε τις χώρες τους ώστε μετά να ξοδέψουμε λεφτά να τις ξαναχτίσουμε. Θα ήταν προτιμότερο οι πολίτες αυτών των χωρών να έχουν περισσότερη πρόσβαση σε βιβλία και ειδήσεις ώστε να ενημερωθούν και ν’ αναλάβουν δράση. Αλλά οι δικτάτορες ηγέτες δε θα το επιτρέψουν αυτό χωρίς να αντιδράσουν με βία. Δεν υπάρχει δυστυχώς τρόπος ώστε αυτές οι χώρες να εκπολιτιστούν “με το καλό”.

Οι Παλαιστίνιοι δε θα σταματήσουν ποτέ την τρομοκρατία, ακόμα κι αν αποκτήσουν δικό τους κράτος. Ο Αριέλ Σαρόν έδωσε τη Γάζα στους Παλαιστίνιους εξοργίζοντας τους σκληροπυρηνικούς Σιωνιστές, αλλά το έκανε ως κίνηση καλής θέλησης ώστε να προχωρήσουν οι ειρηνευτικές διαδικασίες. Και οι Παλαιστίνιοι μετέτρεψαν τη Γάζα σε βάση τρομοκρατών και ψήφισαν τη Χαμάς. Ποτέ δε θα γίνουν άνθρωποι κι αν αποκτήσουν κράτος θα ισχύσουν αμέσως μεσαιωνικού τύπου κανόνες μιας κι οι Παλαιστίνιοι ποτέ δεν είχαν σχέση με δημοκρατία, ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα, όπως και κανένας άλλος μουσουλμάνος σε κανένα μέρος το κόσμου.

Ποτέ μου δεν είχα πρόβλημα όταν έζησα σε μικρή απόσταση με μαύρους, κινέζους, ινδούς, λευκούς, δηλαδή καμία απ’ αυτές τις κοινωνικές ομάδες δε με ενόχλησε περισσότερο από άλλες. Αλλά οι ισλαμικές ομάδες όπου πάνε μετατρέπουν τις γειτονιές που μένουν σε βρώμικα, θορυβώδη, απαράδεκτα γκέτο και ζουν σε άγρια κατάσταση. Ήταν λάθος που τους αφήσαμε να έρθουν στην Ευρώπη. Δε μπορούν ή δε θέλουν να συνυπάρξουν με άλλους λαούς. Είναι θέμα χρόνου πριν μας κατακλύσουν πληθυσμιακά και μετατρέψουν την Ευρώπη σε ισλαμική ήπειρο.

Αν θυμάστε, ο Σαρκοζύ χαρακτήρισε τους ταραξίες του Παρισιού “κατακάθια”. Και καλά έκανε. Γουρούνια είναι. Υπάρχουν κι Αλγερινοί που δουλεύουν σκληρά και εκείνες τις μέρες δεν έκαψαν αυτοκίνητα. Τα κωλόπαιδα που κατέστρεφαν τις περιουσίες του κοσμάκη και που όλη μέρα είναι στην αγυρτία είναι ακριβώς αυτό: κατακάθια. Και δεν τους είπε κανείς να έρθουν στη Γαλλία και να φέρουν μαζί τη μεσαιωνική θεώρησή τους για τον κόσμο, που περιλαμβάνει εγκλήματα τιμής, συμφωνημένους γάμους κι άλλα πρωτόγονα είδη που υπαγορεύρι ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός. Διάλεξαν να έρθουν σε μία χώρα που είναι κατά το μεγαλύτερο ποσοστό κοσμική. Πρέπει εκείνοι να προσαρμοστούν στη Γαλλία και να μην περιμένουν τη Γαλλία (και κανένα άλλο δυτικό έθνος) να προσαρμοστεί στις ορέξεις τους και να χάσει κατακτήσεις αιώνων. Ελπίζω ο Σαρκοζύ να μην κροταλίζει τα δόντια του απλώς και να κάνει κάτι να στείλει όλη αυτή τη σαπίλα από κει που ήρθε.

Μπορώ να δω τον Σαρκοζύ να γίνεται η σπουδαιότερη πολιτική φιγούρα της Ευρώπης την επόμενη εικοσαετία. Τον ονομάζουν “ο Γάλλος Θάτσερ” λες κι αυτό είναι κάτι κακό. Η πολιτική Θάτσερ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του σημερινού αγγλοσαξονικού μοντέλου, ενός μοντέλου πιο πετυχημένου από τα υπόλοιπα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Το ευημερόν αγγλοσαξωνικό μοντέλο είναι μονόδρομος για την Ευρώπη που φθίνει εξ’ αιτίας του γαλλικού/γερμανικού παρωχημένου σοσιαλιστικού μοντέλου. Η ευημερία και η πρόοδος έρχεται μόνο με την παγκοσμιοποίηση και την απελευθέρωση των αγορών. Μόνο αυτά τα δύο θα διασφαλίσουν την παγκόσμια ειρήνη και τη σταθεροποίηση της οικονομίας.