Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνουνε την αναγκαιότητα μιας κοινωνίας επιτήρησης. Κλαψουρίζουν συνεχώς για πολιτικές ελευθερίες κι άλλα τέτοια πράγματα που λίγη σημασία έχουν αν βρεθείς κομματιασμένος από βόμβα ισλαμιστή τρομοκράτη. Η Δύση, που αποτελείται από σοβαρές χώρες, το έχει καταλάβει εδώ και καιρό, εκτός από ορισμένους μπαμπουΐνους που κλαψουρίζουν και κει.
Είμαι της άποψης ότι “αν δεν έχεις κάτι να κρύψεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς”.
Κατά συνέπεια, όσοι αντιτίθενται στην εγκατάσταση καμερών, της παρακολούθησης των τηλεφώνων και των e-mail τους, του ανοίγματος της αλληλογραφίας τους, παρακολούθησης της κίνησης του τραπεζικού τους λογαριασμού, έρευνας σωματικής κοιλότητας στα αεροδρόμια και υποχρεωτικής κατοχής αστυνομικής ταυτότητας, έχουν κάτι να κρύψουν. Τέτοιοι άνθρωποι βάζουν την ευδαιμονία των υπολοίπων σε κίνδυνο και η κυβέρνηση πρέπει να τους αντιμετωπίσει χωρίς να φορά γάντια.
Δυστυχώς η Ευρώπη αργεί να πιάσει το νόημα κι εύχομαι κάποια στιγμή να ξυπνήσει. Αντίθετα, στην Αμερική κατάλαβαν τι παίζεται και ψήφισαν νόμο που επιτρέπει στη κυβέρνηση να απαγάγει οποιονδήποτε θελήσει, ακόμη και Αμερικανό πολίτη, και να τον φυλακίσει επ’ αόριστον (βλέπε διά παντός, μέχρι να ασπρίσουν τα μαλλιά του) χωρίς να μάθουν οι δικοί του ποτέ τίποτα. Απλώς μια μέρα θα “εξαφανιστεί” από το χάρτη. Επιτέλους θα τελειώσουν αυτές οι ασχολίες με τα διαδικαστικά θέματα, εφευρέσεις των αριστερών, όλες αυτές οι νομικές ασημαντότητες που δε βοηθούν τις αντιτρομοκρατικές αρχές να κάνουν τη δουλειά τους γρήγορα κι εύκολα, συνεπώς ρισκάροντας να συμβεί μια ακόμη 11η Σεπτεμβρίου. Ναι, θα την πληρώσουν και αθώοι αλλά η ασφάλεια έχει κι ένα τίμημα. Έχουμε πόλεμο. Στον πόλεμο γίνονται και μαλακίες, δυστυχώς.
Χαίρομαι που επιτέλους υπάρχει τουλάχιστον μία Δυτική κυβέρνηση που μπορεί να συλλαμβάνει υπόπτους χωρίς κατηγορία και να τους “ανακρίνει” με “εναλλακτικές μεθόδους”. Οτιδήποτε λιγότερο είναι για αδερφές. Οτιδήποτε λιγότερο δηλώνει αδυναμία να αντιμετωπίσουμε τις απειλές της τρομοκρατίας. Κανένας δεν κάνει μαλακίες με το Δυτικό Πολιτισμό και ζει για να το πει αλλού.
Λυπήθηκα που έμαθα ότι ο Μπλαιρ δεν κατάφερε να περάσει το νομοσχέδιο για την κατακράτηση υπόπτων για τρομοκρατία μέχρι και 90 μέρες και παρέμεινε στις 28. 28 μέρες δεν είναι αρκετές, ίσως ούτε κι 90. Ελπίζω να το ξανασκεφτούν.
Πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη στους ηγέτες μας. Όλα γίνονται για την ελευθερία μας.
Όταν περαστούν όλα τα μέτρα επιτήρησης που ετοιμάζουν θα πρέπει να προχωρήσουν ακόμα παραπέρα: Κοριός σε ΚΑΘΕ τηλέφωνο, καταγραφή ΚΑΘΕ διαπροσωπικής σχέσης. Οι κάμερες στους δρόμους δε φτάνουν, πρέπει να εγκατασταθούν και σ’ όλα τα σπίτια, σε κάθε δωμάτιο. Όλες οι κάμερες στα σπίτια θα πρέπει να είναι εγκεκριμένες από την κυβέρνηση.
Έτσι κανένας τρομοκράτης δε θα μπορεί να σχεδιάσει επίθεση γιατί θα είναι συνεχώς υπό επιτήρηση.
Δωμάτιο χωρίς κάμερα θα συνιστά παρανομία. Αν αφαιρέσεις κάμερα από το δωμάτιο, η κυβέρνηση θα σε “εξαφανίζει”.
Δεν έχω κάτι να κρύψω άρα δεν έχω κάτι να φοβηθώ. Φοβάσαι, άρα έχεις κάτι να κρύψεις. Αν δεν είσαι τρομοκράτης, δε θα έχεις και πρόβλημα να σου βάλουμε κάμερες στο σπίτι σου.
Μια τρανή νίκη στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.
